Zondagsrust

29-12-2013 09:52

In het Zuidelijkste punt van dit land bevind zich een dorp waar de tijd heeft stilgestaan. Internet is er traag, konijnen kijken er als schapen en het volk heeft er meer tijd nodig om hele zinnen te formuleren dan in de rest van het land. Ze brouwen er bier, eten er vlaai, bidden er bovengemiddeld en zeggen ja als ze eigenlijk nee bedoelen. Het is daar waar mijn ouders wonen en ik gepland heb om samen met mijn dochter het weekend door te brengen. Het sluit naadloos aan bij de symboliek van de laatste weken. Ik had nauwelijks contact met mijn familie en heb me behoorlijk moeten inzetten om weer onbevooroordeeld omgang te krijgen met mijn dochter die ik op het moment van de eerste knieval in 2010 bijna een jaar nauwelijks mocht, of door afstand, kon zien. En ook mijn ouders zag ik door wederzijdse stilte maar zelden. Nu lijkt het tij gekeerd. Wellicht omdat ik niet zwelg. Iedereen mag van mij tegenwoordig zijn zegje doen en met sommige ben ik uitgesproken. Ik erken openlijk de fouten die ik heb gemaakt en sinds de aanpassingen van het levenstempo ná de tweede knieval, komen de gelegenheden daarvoor spontaan op mijn pad. Daarnaast heb ik niks meer te verliezen. Dus waarom ook niet. Mijn zus die na 7 jaar spontaan contact opneemt, mijn ex die vraagt of ik het leuk vind om mijn dochter mee te nemen, het aanstaande bezoek aan mijn ouders. De ene verbazing met een glimlach na de andere. Ik zou bijna iedereen met issues aanraden om de deur achter zich dicht te trekken en afscheid te nemen van de consumptiemaatschappij. Leve de armoe!

De terugkomst van een van mijn kamergenoten resulteerde vannacht weer in gebrek aan lucht. Twintig m²  met drie stapelbedden, de verwarming op 5, klamme handoeken erover, dampende sokken, het raam potdicht. Ik sta om zes uur op. Daarvoor lig ik vooral wakker en spreek mijzelf geruststellend toe om een aanval van claustrofobie te voorkomen. Want opstaan voor 6 uur vind ik gezien de geluidsgevolgen niet erg fatsoenlijk. De anderen houden er een andere standaard op na. Gesloopt en snakkend naar adem werp ik een blik over de Binnenrotte op het balkon van mijn verblijfplaats. Zo gaat het bijna iedere ochtend. 

Enkele uren later arriveren mijn dochter en ik met een roze koffertje, knuffel Varken en een grote glimlach op haar gezicht op het station van bestemming. Ma driftig zwaaiend en zichtbaar verheugd, pa wachtend in zijn praktische karretje. Mijn ouders houden domicili in het buitengebied. Onderdeel van een beschermd dorpsgezicht met veel groen. Ansichtkaartwaardig. Geen plek om elkaar door externe impulsen te ontlopen. Daarom ook geraken we al snel van oppervlakheden tot voorzichtige duiding van lopende of verborgen dossiers. Verschil van inzichten, sluimerende ergernissen, liefdevolle bezorgdheid en veel misverstanden, blijken zoals dat te doen gebruikelijk is in de wereld van onmin, oorzaak. Welliswaar redelijk abstract, maar daarmee niet minder waardevol. Mijn dochter vermaakt zich onafgebroken met een doos oude Barbi's waarvan de helft eerder vakkundig gedecapiteerd werd door andere kleinkinderen. Geluk zit in eenvoud. Het gevoel ervan openbaart zich soms pas later. We nemen na de genoten maaltijd van hazenrug, hemelse modder, een keur aan kazen en een redelijke nachtrust ieder met een eigen gevoel afscheid. Het mijne zonder gierende zenuwen. Aanleiding voor frequenter contact. En dat is goed!

Mijn kleine meisje valt bij thuiskomst als een blok in slaap........    

2014 staat inmiddels voor de deur. Er is een garantstelling door de Sociale Dienst afgegeven, maar de makelaar wil eerst harde valuta zien voordat hij de sleutel geeft. Hoe lang dat duurt weet ik niet. Ambtenaren, betalingen en feestdagen gaan slecht samen. Maar het eind van mijn verblijf alhier is in zicht. Het moet ook niet veel langer duren, want voor luidruchtige Italiaanse en Spaanse jongeren die zich schijnbaar niet realiseren dat hier meer gasten verblijven, word ik echt te oud. De kamertemperatuur slaat bij terugkomst weer als een moker in mijn gezicht. 

Vanavond is er dan eindelijk weer een 010 onder €10,- waarin ik op zoek ga naar stamppot.