Zo groot als jij het maakt

16-01-2014 04:06

http://twitter.com/budgetavontuur

De wijk waar ik sinds enkele dagen woon is er een waar Rotterdam zich manifesteerd zoals de media het graag laat zien. Overal hangen mensen van willekeurige komaf op alle tijden op straat, en zijn winkels voorzien van namen die je vaak niet eens kunt uitspreken. Zij van daarbuiten zien dat niet zelden als bedreigend. Maar mij geeft mij juist het gevoel dat ik in een stad woon. De diversiteit heeft iets werelds, ook al bestaat het decor uit Hollandse trapgeveltjes en witte kozijnen.

Na mijn dagelijkse gang naar de sportschool en een uurtje bezinning tussen de gelovigen die de tekst wél kennen, schuif ik achter mijn laptop en werk aan de nieuwe site. Er borrelt van alles in me op. En voor ik het weet bekruipt me door enthousiasme het gejaagde gevoel zoals ik dat aanhoudend had tijdens mijn zogenaamde carriere. Een mix van onrust en enthousiasme die me tegenwoordig om half vier doet opstaan.

Ik zou er ook mee kunnen stoppen, want het is louter liefdewerk oudpapier en misschien zit niemand hier op te wachten. Maar toch meen ik met de nieuwe site iets te doen wat bij me past en aansluit bij de tijdgeest. Daarnaast vind ik het bestaan ook redelijk zinloos als ik mijn dagen uitsluitend moet slijten met solliciteren naar iets waar ik alleen maar doodongelukkig van word, of naar de zesde herhaling van het journaal ga kijken. 

Ik meen om me heen steeds meer behoefte en initiatieven te zien van mensen die de macht van grote bedrijven en onpersoonlijke interactie zat zijn met heimwee hebben naar groente uit eigen tuin, een goed gesprek of een buurtbarbeque. Er worden zelfs vakanties georganiseerd die als unique selling point schermen met gebrek aan gsm en internetbereik. En sinds kort beginnen er op internet talloze schaamtefilmpjes te circuleren als een nieuw soort publieke biecht. Het toont mijn inziens dat we weer tegen elkaar aan durven kruipen en behoefte hebben aan daadwerkelijk contact in plaats al die virtuele vrienden waar we vooral oppervlakkigheid mee delen. Welliswaar stapsgewijs, want je kunt je gsm ook uitzetten en met iemand afspreken om je excuus aan te bieden. Maar toch, als je het mij vraagt zijn het de eerste tekenen dat het succes van Facebook ten einde is en het niet lang zal duren voordat de werkelijkheid het leven weer overneemt. En dat is mooi, want persoonlijk heb het niet zo op die inhoudsloze uithangborden van geswaffel. 

Langzaam krijgen we weer oog voor elkaar en ontstaat er een basis waarin we weer eens ongevraagd de helpende hand uitsteken. Eigenlijk is dat het tegenovergestelde van het groot stedelijke waar ik zo van houd.

Misschien zie ik in mijn ideale wereld de aarde wel als een gehucht in het universum waar mensen op microniveau met elkaar samenwerken en op macroniveau aan de buitenkant niet onder willen doen aan de omvang ervan. Met elkaar werken aan iets gezamenlijks. Als een geoliede mierenkolonie die onverstoorbaar blijft bouwen binnen een onmeetbare omgeving. Niet uitsluitend vanuit de praktische overweging van woningnood of de vraag naar vloeroppervlakte, maar door een zekere drang naar bevestiging van aanwezigheid in het onverklaarbare.

Hoe dan ook, ik houd koers en hoop iedere morgen aan het aantal lezer te zien dat ik mijn #Budgetavontuur met velen deel.

Fijne dag.