Waarvan?

11-03-2014 01:43

Enkele jaren geleden moest ik voor mijn werk met grote regelmaat naar Italië en ook privé kwam ik er zo vaak als ik kon. Als ik niet met duivelse snelheid over de Deutsche Autobahn vloog, nam ik 's nachts vanuit Utrecht een prematuur naoorlogs gevaarte, voorzien van coupés die je met vijf andere deelde, en waarvan je de zittingen, drie hoog kon veranderen in bedplanken. Een uiterst oncomfortabele en luidruchtige reis door het Duitse landschap langs de Rijn richting Basel, met Milaan als eindbestemming. Reiservaringen waar ik met weemoed aan terugdenk. Ik heb er gezongen met priesters uit Tanzania, ben uit de coupé gegooid door een arrestatieteam die naar een terreurverdachte zochten tijdens het WK Voetbal, en kreeg er van een wild vreemde het boekje De Alchemist van Paulo Coëlo, omdat de gever het vond passen bij mijn reisdoel.

Inmiddels jaren verder bestaat mijn treingebruik uitsluitend nog uit, zo nu en dan, een bezoek aan mijn ouders, een incidentele sollicitatie en mijn wekelijkse dochter- vader hereniging. Met een bijstandsuitkering en alimentatieplicht heb ik daarvoor een minutieus gecalculeerde begroting. Want je dient saldo te hebben, en indien onvoldoende, stagneert het reisplan en staat mijn dochter tevergeefs op het schoolplein.

Afgelopen week deed ik bij terugkomst op het station nog even een boodschap bij Hema, en vergat na gebruik van de handige zij-ingang, de kortingskaart over het uitcheck-apparaat te halen. Iets wat ik pas die nacht realiseerde. Paniek. Want dat zou betekenen dat er tien Euro van mijn saldo was afgeschreven in plaats van één Euro vijftig. En dat is desastreus voor mijn begroting.

Ik haastte me die ochtend dan ook meteen naar het station om de zaak recht te zetten en meldde mij bij het loket.  "U dient zich telefonisch te melden bij de klantenservice" was, na veertien wachtende voor me, het antwoord van de loketiste.

Met mijn prepaid telefoon belde ik het meegekregen 0900 nummer. Een optiemenu, zeven minuten wachttijd en een vragenvuur ter identificatie verder, antwoordde de stem aan de andere kant dat ik pas na vierentwintig uur kon worden geholpen, en beëindigde het gesprek.

De volgende ochtend na drie pogingen en een riant verstoord beltegoed, was mijn probleem afgehandeld. Althans voor De Nederlandse Spoorwegen. Want binnen vier weken zou ik via mijn bank worden gecompenseerd.  "Dan had u maar zorgvuldiger moeten uitchecken", was de reactie op mijn ongeloof.

Op dat soort momenten spring ik bijna uit mijn vel spring. Ik probeer mijn leven binnen de beperkingen van een Bijstandsuitkering zo efficiënt mogelijk in te richten. Het biedt geen enkele ruimte voor luxe. Ik kan me nog geen muurkroket permitteren. Daar hebben over-geautomatiseerde conglomeraten als de Nederlandse Spoorwegen geen boodschap aan. Zij zijn helemaal niet meer in staat zich naar een menselijke maat aan te passen. Laat staan voornemens.Te laat komen, niet komen, belabberde informatieverstrekking, overvolle coupés, wij bepalen wel wanneer je geld terugkrijgt, blijf ondanks het gekochte kaartje maar lekker staan. Je hebt het maar te pikken. Want ook zij hebben er geen grip meer op.   

Het liefst zou ik ze.............maar ach. Ik reageer mijn boosheid wel af door aankomende twee weken iedere vrijdag veertig kilometer te gaan fietsen.
Ik kan ook niet anders, want ik heb geen reissaldo meer. Gelukkig schijnt de zon.

Fijne dag