De pillendoos van Hub.

26-02-2014 08:54

Zo rond vijf uur 's ochtends piept er een diversiteit aan gevogelte onder het raam van mijn slaapvertrek, alsof ze roepen om lente. En dat lukt aardig, want de zon schijnt. Om me heen zie ik links en rechts knoppen, en het eerste lam is ook al gesignaleerd. De jaarlijkse winterdepressie, waar ik in de regel enorme last van heb, heeft dit jaar geen kans gekregen.

Dus belde, in het grootste geheim, de winterdip-industrie, die bestaat uit pharmaceuten, therapeuten, behandelaars van pijnscheuten, en wat je allemaal nog meer kunt verkopen aan de klagende meuten, zich tot de media met het verzoek om ons humeur eens flink op te schudden met een overdaad aan euthanasie. Je zou er bijna van voor de trein gaan staan. Dat doen in Nederland zo'n 1800 mensen per jaar, althans in verschillende varianten. Zij overtreden daarmee de wet en wachten postuum op straf. Er zijn ook 4188 "gevallen" die kiezen voor de legale weg. 

Zelfdoding blijft een lastige kwestie. Niet alleen voor degene die er geen zin meer in heeft, maar ook voor hen die de wilsbeschikking al dan niet moet gaan uitvoeren. De directe omgeving vooral niet te vergeten. Het onderwerp betreft in de regel lichamelijke overmacht of geestelijke onmacht. In het eerste geval is de patient vaak al aan het eind van zijn Latijn, en vraag ik mij af wie dan nog het recht meent te hebben om uitzichtloosheid te rekken. Mijn leven, mijn besluit. Houdoe!

Geestelijke onmacht, dat is wat anders dan geestelijk volledig onbekwaam, maakt de kwestie ingewikkeld. Want wanneer is de maat vol? Dat heet; wanneer vinden zij dat? Want je hebt er zelf maar weinig over te zeggen. 

Daar snap ik maar weinig van. Want als het leven op welk moment dan ook volledig uitzichtloos is en je hebt eindeloos alle opties doorgenomen, gewikt en geweegd (of is het gewogen?), de consequenties berekend en de moed verzameld om afscheid te nemen, dan zou iedereen toch recht moeten hebben op een pijnloos en waardig afscheid? Niemand zou in delen langs het spoor moeten liggen of argeloze passanten met een trauma moeten opzadelen als je met 300 km per uur op de stoep smakt. Dood is in de meeste gevallen géén opwelling. Het is een aanhoudende discussie in je hoofd met een verlangen naar rust. 

Beeindiging van het leven voor mensen die niét (meer) bij machten zijn er zelf over te kunnen beslissen, zou als je het mij vraagt moeten worden bepaald door de directe omgeving. Mensen die van je houden. Mits uiteraard de patient om dood heeft gevraagd of het leven écht geen zin meer heeft. Dus wat heeft politiek daarmee van doen? Artsen knijpen hun billen bij elkaar om niet te worden vervolgt bij euthanasie en voelen zich gedwongen in het geniep te opereren vanuit compassie. Als beleerd vertrouwenspersoon wens je toch zo'n arts. Zo ook Nico Tromp. Een arts die op basis van een uiterst humaan besluit zijn patient een waardig afscheid geeft en wordt opgeknoopt door de bureaucratie. Letterlijk! Hoezo is mijn sterfwens jouw dossier? 

Menselijkerwijs zou ik er voor pleiten om iedereen zélf de keuze te laten hoe en wanneer. Want het leven is net als het eten van spruitjes. Je vindt ze lekker, je houdt er niet van maar eet ze toch, óf je hebt er een hekel aan en weigert.

Maar ik stel wél voor om euthanasie uitsluitend nog op feestelijke wijze te voltrekken. 

http://www.youtube.com/watch?v=6VYxQ8PfKVU


Fijne dag!