Valt er wat te lachen dan?

24-12-2013 13:38
 

 

 

Geachte heer,

 

Op 20 december 2013 kreeg ik een email binnen van iemand die uw blog volgt en zich het lot van u aantrekt. Hij / zij vroeg mij of ik kon bemiddelen bij het verlenen van toestemming voor een woning. Ik lees dat u problemen heeft met de gemeente.

Als ombudsman behandel ik klachten over de gemeente. Ik verwijs u dan ook naar mijn website www.ombudsmanrotterdam.nl.

In het klachtenformulier kunt u uw klacht verwoorden en kan ik kijken of ik een rol kan spelen. Ik wens u veel sterkte toe in deze tijd.

Met vriendelijke groet,

 
 
 

 Gemeentelijke ombudsman

mw mr A.M.Zwaneveld

 

http://www.telegraph.co.uk/science/science-news/10514690/Health-warning-laughter-could-leave-you-in-stitches.html

Vechtend tegen de wind valt mijn oog op een mooie ham hangend aan de deurpost van een woonkamer aan de Mathenesserlaan. Het is bijna kerst. Mijn gedachten gaan naar de sappige konijn in het zuur bij oma die na de nachtdienst werd gesoupeerd. Daarvan dit jaar zeker geen sprake. Oma is trouwens ook al járen dood.  

Nog voordat het inmiddels voorspelbare gebeurd sta ik op. Ik mijd daarmee de luidruchtige komst van Dhr. van Plankvoorzijnkophoven en de digitale telefoondame. Klinkt als de naam van een slechte Joop vd Ende productie die zonder enige twijfel uitgezonden zou worden door TROS.

Met een licht gevoel van irritatie begin ik aan de belangrijkste dag van dit jaar. Da's natuurlijk niet helemaal waar. Want er waren meer belangrijke dagen dit jaar. Maar daarvan ben ik de spanning vergeten. Dus voor nu is dít de belangrijkste. Als het goed is krijg ik voor het eind van de dag een go or non go op de gevonden woning. Ik heb er weinig vertrouwen in.

Mijn kerkbezoeken beginnen radicale vormen aan te nemen. Het past in de lijn van eerder geconstateerd gedrag. Ik doe dingen namelijk in de regel altijd all the way of nauwelijks. Het is de laatste dienst van de Advent die gehouden wordt om half tien in een kapel van de Kathedraal, die ik niet kan vinden, en volgens de dienstdoende geestelijke uitsluitend wordt bezocht door de échte volhouders. Há, ik dus (en 5 bejaarden). Na een korte mis op naar de sportschool.

De spanning stijgt. Want als ik vandaag geen garantstelling krijg, gaat de woning aan mijn neus voorbij. Maar vervelender is dat de tijd begint te dringen omdat ik maar maximaal 4 weken mag verblijven op de plek waar ik nu zit. Daarna de straat. En ik heb ooit plechtig gezworen nóóit meer één stap te zetten in de David Linch-set van junks en ander gespuis van het Leger des Heils. Dat écht nooit meer! En dan rest een criminele carriere, de gevangenis of de primeur om als eerste de fatale sprong te maken van de Reus van Rem. Geen van dat past me.   

Rond de middag arriveer ik terug op mijn slaapplek om mijn mail te checken. Niets. De tijd begint te dringen en met de komst van kerst én oud en nieuw wordt de situatie alsmaar nijpender. Ik maak een onzinnig rondje rond de Binnenrotte en check wederom mijn mail. Weer niks. Het gevoel van vervlogen hoop dwingt me om kwart over vier een mail te sturen naar diegene die met één handbeweging het verschil kan maken tussen toekomst of afgrond.

Er zitten twee bijzondere mails mijn mailbox. Maar niet het verlossende woord. De een is van de Gemeentelijke Ombudsman, welke overigens een vrouw, die door een betrokken Blog-lezer is gevraagd te bemiddelen in het verkrijgen van een woning. Schattig. De andere is van Tweede Kamerlid Vera Bergkamp die mijn Blog interessant vindt. Ook leuk!

Mijn telefoon toont de aanwezigheid van een sms. Het is mijn dochter die aankondigd dat ze tegenwoordig een eigen mobiel nummer heeft. Ze is vijf en heeft een hekel aan bellen. In al die vijf jaar heeft niemand haar ooit aan de telefoon gekregen. Ze knikt al nee als er een rinkeld. Ik bel het nummer. Ze neemt op en praat ronduit. Dát zijn nou dingen waar ik heel gelukkig van word en de rest me allemaal helemaal niet meer interesseerd. Relevantie is niet meer dan vijf. Gewoon een praatje met mijn kleine meisje over van alles en niks. Wat een bijzondere primieur aan de vooravond van kerst. Exact 7 minuten voor 17u het verlossende woord:

Beste makelaar,  De gemeente Rotterdam staat garant voor de woning. Het geld wordt per ommegaande aan u overgemaakt.

Ze houden wel van een beetje spanning daar bij de Gemeente. Mijn dagen van gedeelde slaapfaciliteiten zijn geteld. De verdere formele afwikkeling interesseerd me voor nu niet en wanneer ik exact wegkan ook niet. De wetenschap van nu volstaat.

Om 22.30u stap ik, in pak met hoed, op mijn fiets naar een ongetwijfeld uitverkochte nachtdienst. Bij het tweede stoplicht vind ik een twee euro-munt die zijn bestemming gaat vinden in de collectemand. Want al die kerkbezoekjes kosten toch zo'n 10% van mijn weekbudget. Dás niet verplicht, maar acht ik wel zo netjes. Wat een geluk vandaag! Om half drie is deze bijzondere dag ten einde en sluit ik content mijn ogen met de zegen van Bisschop van den Hende. Amen.

Vandaag in 010 onder €10,- De marktkar van Bram Ladage. Dinsdag en zaterdag te vinden op de Binnenrotte.

Met een budget van €50,- per week, waarvan álles bekostigd moet worden zonder keuken of tafel, is het soms verstandig of noodzakelijk de zeilen bij te zetten. En zo lang ik geen sponsor heb, kan ik mijn 010 onder €10,- nog even niet naar volle overgave invullen. Daarom vandaag 2 kalfskroketten op de markt bij Bram Ladage.

In mijn perceptie zijn er maar een handjevol échte patatbakkers in Nederland. Ik ken ze natuurlijk niet allemaal, maar beleef vooral middelmaat of iets slechts. Naast de patattenbakker op het Vrijthof in M'tricht hoort Bram Ladage wat mij betreft tot de Nederlandse papattop. Nog niet zo lang geleden had ik een persoonlijke afspraak met Bram over een projectje en daarbij voelde ik me zelfs buitengewoon vereerd. Want Bram is voor mij Rotterdamse cult. Net als Deelder en Peper, waarmee ik overigens ook wel eens in de kroeg belandde. Met Deelder en dochter Ari zelfs een weekend London Hele aardige man overigens. Maar dat allemaal volledig terzijde.

To the point. 2 Kalfskrokketten. Uitstekend. Ook al kwamen ze uit een warmhoudvitrine. Niet slap, goed gevuld zonder vetabsorptie en krokant van buiten.

Prijs:  € 1,- (voor alle twee!)

Cijfer: 7,7 

Kwaliteit: Voor een kroket op de markt heb ik geen klachten anders dan de regenbui. Maar die kan ik Bram niet aanmerken. Zou ik ze op brood hebben gekregen had ik ze te klein geacht en wellicht minder mooi van vorm dan wat van Dobben of Kwekkeboom doet. Maar die twee eet ik meestal twee uur later nog. Die zuigen zich in de regel vol met vet doordat de vettemperatuur vaak niet helemaal overeenkomt met de structuur.    

Sfeer: Altijd gezellig op de markt als je van markt houdt

Service: Laten we zeggen dat de kar werd bestierd door twee échte Rotterdamse patatdames. Gewoon je bek houwe, bestellen, betalen, opzoute. En zo hoort het ook!  

Advies: Als je over de markt loopt heb je diverse eetopties. Mijn voorkeur gaat absoluut uit naar de mosselkar. Die hadden we vroeger in Rotterdam op meerdere plekken en die zou ik heel graag willen terugzien. Maar ook met een kroketje of een patatje van Bram is niets mis. Persoonlijk vind ik wel iets mis met de aanblik van de gemiddelde marktbezoeker die al struinend met in zijn mondhoek een klodder mayo een zak patat verorberd. Dus doe mij een lol. Ga naar Bram en eet het ook daar op!