De zelfkant vanaf de zijlijn

31-12-2013 06:52

 
 

https://twitter.com/dakloosin010
 

Het druist eigenlijk in tegen mijn principes. Ik ben een groot voorstander van "leven en laten leven". Kleuren en grenzen zeggen mij niets. Maar het geopperde wetsvoorstel om buitenlanders in Nederland uit coffeeshops te weren, zou zo maar op mijn steun kunnen rekenen na weer een nacht van knallende deuren en geschreeuw. Rotterdamse THC, Zuid Europeaanse en Chinese jongeren in een budgethotel gaan slecht samen. Het resulteert in onaangepast gedrag, schaapachtige blikken en onnozele lachjes. In combinatie met alcohol desastreus. Ik sleep mijzelf rond half zeven 's ochtends naar het balkon voor een blik over de Binnenrotte. De stad lijkt verlaten met uitzondering van enkele zwalkende feestgangers die huiswaards keren. Het voorspelbare ontbijt nuttig ik in een nis van de eetzaal. Daarmee neem ik iets te veel plek in beslag en wordt dan ook al snel omringt door vijf Chinezen. Prima uiteraard, ware het niet dat het gepaard gaat met openlijk gesmak en geslurp. Licht onpasselijk stap ik op mijn fiets richting de Mathenesserlaan waar ik welkom word geheten middels beleefde knikjes van het bejaarden gezelschap waarin ik me de laatste tijd wel vaker bevind en die de tranceveroorzakende rozenkrans bidden. Ik vroeg mijn moeder van het weekend naar de rozenkrans van opa. Daarop bood ze me haar exemplaar en vergat het weer. Ik heb er bewust niet meer naar gevraagd. Als het zo ver is komt het vanzelf. Naast me schuift een grote donkere jongen aan. Hij doet me denken aan Bubba, de vriend van Forest Gump die in de garnalen zit. Luidkeels dendert hij alle teksten die voor de omringende bejaarden vanzelfsprekend zijn en mij nog steeds onwennig. Onderwijl vraag ik me af hoe zo'n jongen aan die vanzelfsprekendheid komt. Want zijn voorkomen vermoed niets van dat. Zo'n jongen......typische duiding van bevooroordeeldheid. Een fout die mensen wel vaker maken. Zo ook ik.     

Mijn opa was een vreemde vogel. Woonde met oma verlaten van stroom en warm water op korte afstand van Heerlen waar hij geregeld op een bankje bij het station te vinden was en uren keek naar het gedrag van rondhangende junks. Als kind vond ik dat fascinerend. Achterop de fiets, 20 kilometer door het heuvellandschap om naar junks te gaan kijken met een zakje boterhammen. Wellicht dat ik daarom zo geinteresseerd ben in zonderlingen en me graag verdiep in mensen die niet in de pas lopen. De rest van de ochtend ben ik te vinden in de sportschool.

Terug op mijn slaapplek, waar ik eigenlijk pas om 16u mag zijn maar oogluikend wordt doorgelaten, werk ik aan de aanpassingen op mijn site die vanaf volgende week vooral gericht zijn op het leven met een smal budget. Gespotte aanbiedingen, handige tips om bijvoorbeeld overheidspotjes aan te boren of wanneer je waar het goedkoopst je boodschappen kunt halen en onafhankelijke vergelijkingen van bijvoorbeeld energieleveranciers omdat ik daar als voormalig directeur van een energiebedrijf iets meer kijk op heb.

Rond de avond op stap voor: 010 onder €10,- De Rotterdamse Kookpot aan de Nwe Binnenweg.

Ik woonde er voorheen niet ver vandaan en heb het altijd wel een aardig idee gevonden. Hollandse kost midden tussen het oerwoud van uitheemse keukens. En toch heeft het me nooit echt aangetrokken. Wellicht ook omdat AH op steenworp afstand ligt en ik van mijzelf vind dat ik geen onverdienstelijk potje kook. Ik neem de andijviestampot met gehaktbal. Die moet ik overigens meenemen omdat de Kookpot een afhaalrestaurant is. Gemiste kans als je het mij vraagt. De omvang van de verpakking vermoed schaarste, de prijs vind ik aanzienlijk.

Prijs: €8,00

Cijfer: 6 (omdat het er is)

Kwaliteit: Ik kan me slecht voorstellen dat andijvie op een fietsafstand van 10 minuten bruin en slap wordt. Op de aardappels an sich heb ik geen commentaar en ook de spekjes zijn goed. De smaak is bijzonder vlak. Een klontje roomboter had de massa welllicht iets aantrekkelijker gemaakt en wat peper en zout smakelijker. De gehaktballen die in het bakje naast de stamppot zitten (2) verzuipen in waterige jus uit een pakje en zijn gort droog.  

Service: Een eenvoudige Rotterdamse variant op de bezorgshoarma. Mannen met jassen en helmen achter de counter nemen je bestelling aan, de keukenbrigade maakt onzinnig veel lawaai en het gaat allemaal tamelijk snel en onpersoonlijk. Het is wat het is. Niet meer en niet minder. Maar wel veel te duur voor hetgeen je krijgt   

Advies: Het idee is aardig maar mist de laagdrempeligheid die je er bij zou verwachten en die het succesvol zou kunnen maken. Stoofpotjes passen in de behoefte van nú. Ze zijn hip omdat ze vertrouwd ouwbollig zijn. En dat is waar we mijn inziens steeds meer naar verlangen. We willen authenticiteit, herleidbaarheid, ambacht en zeker een faire prijs. Daar voldoet de Rotterdamse Kookpot helemaal niet aan met haar ge-upgrade magnetronprak van €8,00 in een plastic bakje. Jammer!