Middelmaat schaadt

04-03-2014 09:15

Iedere ochtend kijk ik met nieuwsgierigheid naar de analytics-pagina van deze site. En ik verzeker u dat de weg naar Zuckenburg nog een hele lange is. Toch heb ik een zekere drang om de nummers te zien groeien. Dat gaat over tientallen, van honderden geen sprake. Iedere dag voel ik de plicht om niet teleur te stellen. Noch de lezer, noch mijzelf. Maar bij tegenvallende resultaten borrelt de vraag of het wel de moeite is, en waarom ik me daar eigenlijk druk om maak? 

Het internet staat vol informatie over vlakheden. Niet zelden vol spelfouten en kinderlijke zinsopbouw. Maar het aantal volgers ervan loopt soms in de tienduizenden. Als je even je broek laat zakken op Youtube wacht faam en financiële zekerheid. Ik doe schijnbaan iets fout. Niet dat ik de ijdele hoop heb dat door mijn dagelijkse bevindingen en gedachtenspinsels het geldschip aanmeerd, maar het zou toch aardig zijn om iéts van resultaat te zien. Er rest consistentie, volharding, misschien een beetje geluk?   

We leven in constante competitie. Er moet worden gepresteerd. In alles. In de keuken, bij het spelen van games, in bed, op de maatschappelijke ladder. Overal tellen uitsluitend nog resultaat. Zo zeer zelfs dat manipuleren geoorloofd is. Gemiddeld kennen wereldwijd 30% van alle Facebook-"vrienden" elkaar helemaal niet. En bij het spelen van games, kun je voortgang gewoon kopen. Ook estetisch is valsspelen volledig geaccepteerd. Silicone-dit, liposuctie-dat, zolang we maar voldoen aan de verwachtingen die we onszelf hebben opgelegd. Maar waarom?

Met de komst van kabels en beeldbuizen werd het dorpsspiegeltje vervangen door mondiale reflectie. Ons succes wordt al lang niet meer gemeten aan onze directe omgeving. Als je vroeger voor een dubbeltje geboren was, zou je nooit een kwartje worden. De rollen binnen de commune waren op voorhand grotendeels verdeeld. En keuzes maar zeer beperkt. Je behoorde door afkomst tot de notabele of het werkvolk. Dát is anno nu volledig achterhaald, omdat het speelveld is verruimd van dorp naar globe. En zelfs dié blijkt niet groot genoeg meer.  

We worden continu bestookt met impulsen waardoor het lijkt alsof iedereen op top-niveau functioneerd, of dan toch op zijn minst dat streven heeft. Op Linkedin zijn we allemaal Manager en op Facebook is het leven één grote successtory vol feest.  Er wordt gereisd, gedeglaceerd, getrempeerd, gedresseerd en eindeloos geëtaleerd. Maar bovenal word er gemanupuleerd en gechargeerd. Eigenlijk worden we alleen maar tot consumptie gemotiveerd. En niet alleen door marktpartijen, maar door iédereen. Want het leven draait ogenschijnlijk alleen nog maar om het verbeteren van status of prestaties. En dat vraagt om eindeloze investeringen. 

De grootste uitdaging van deze tijd is dan ook het vinden van berusting in tevredenheid. Want als het leven om de een of andere reden ineens bestaat uit niets meer dan jezelf en de kleren die je aanhebt, blijkt al die prestatiedrang volstrekte onzin.  

Misschien moest ik morgen maar eens niet naar analytics kijken.

Fijne dag.