Pretentie is pervers

03-05-2016 16:20

In mijn persoonlijke evolutie is het niet de drang tot gedeelde lichamelijke rek en strekoefeningen, maar de tekstuele, ondefineerbare en verbale input welke mij drijft om pias te spelen en poezie te pretenderen. Het is de muze die ik ambieer. De inspirator van het moment waarvoor ik mijzelf graag spijteloos in overdadige onschuld wentel. Meestal is dat tevens aanleiding voor de ander om af te haken. Want het rijmt niet met de meer gangbare driften die mij pas eigen worden als het moment er zich toe leent. Dan rest slechts het omhelzen van ieder daadwerkelijk moment, gezond verstand en onvoorspelbaarheid. En da's mooi!