Op de koffie?

08-01-2014 05:25

Er zit nog steeds onrust in mijn lijf. Wellicht omdat ik vandaag de sleutel van mijn nieuwe woning krijg. Een eenvoudige 2 kamerwoning in de stad. Ik had er ook voor kunnen kiezen om groter te gaan zitten, maar dan zou ik iedere dag de plompt moeten oversteken en daarmee de pracht van de stad missen. Want zeg nou zelf. Rotterdam bevindt zich toch eigenlijk maar aan één kant van de oever. Ook al toont de andere kant het échte megalomane stadsbeeld. Na een redelijk nacht, omdat de nieuwe lichting wederom niet is komen opdagen, wat ik nog steeds onbegrijpelijk egoistisch vind, neem ik voor het laatst het traditionele ontbijt waarvan ik op twee keer na er geen enkele heb gemist en steevast bestaat uit; cornflakes met melk, 2 boterhammen waarvan één met snijworst en één met ei en ham, een bakje yoghurt met een stuk fruit en thee. Maar ik moet bekennen de laatste tijd ook zo nu en dan weer koffie te nemen. Ook al word ik er nog steeds bloednerveus van.

Over koffie gesproken. Dagblad Metro heeft mij gevraagd om aanstaande maandag mee te doen aan een koffietest in Rotterdam. Hun eigen Ketelbinkie. En daarvoor hebben ze Rob de Geus als juryvoorzitter gevraagd. Laat ik nou een bijzondere aversie hebben jegens deze man. Noem het een grafhekel. Als tv-persoonlijkheid wel te verstaan. Want verder ken ik de man niet en dien ik wellicht maandag mijn mening bij te stellen. Maar als TV persoonlijkheid kan ik er geen 2 minuten naar kijken. Als er een peleton verveelde mariniers mij zou vragen of ik een vuurlinie van Bekende Nederlandse zou willen formeren staat Rob de Geus voor aan. En naast hem die andere SBS6 meneer genaamd Alberto Stegerman. Maar dás zijn volgens mij eigenlijk één en dezelfde persoon. Mart Smeets, Antoinette Herzenberg, Gerard Joling en Andries Knevel mogen er trouwens ook bij. Maar dat geheel terzijde.    

Na wat schrijfwerk stap ik op de fiets richting de Mathenesserlaan. Dat kerkbezoek van me begint wel fanatieke vormen aan te nemen. Maar ik ervaar het als onderdeel van de klim uit dit dal. Krijg inmiddels na de mis ook diverse handen toegereikt van mensen die me een fijne dag wensen. En daar word ik dan weer ongemakkelijk van. Eigenlijk zijn dat wel de momenten waarop mijn onrust plaats maakt voor een glimlach. Na wat ijzergepomp neem ik dan toch eindelijk de sleutels van mijn nieuwe woning in ontvangst. Ik realiseer me dat daarmee, voor de buitenwereld althans, mijn status ineens totaal anders is. Als je geen huis hebt, ben je gewoon een dakloze. Eigenlijk heet het thuisloze, tenzij je écht op atraat slaapt, maar dat bekt niet. Heb je wél een sleutel, ook al heb je verder hé-le-maal niets, hoor je er gewoon weer bij en wordt je behandeld als zo dien. Dus zoek het maar uit. Zo simpel liggen de zaken.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik op mijn klok.............Het is tijd om de trein naar Hilversum te nemen voor mijn TV format. Daarom morgen meer!