De Lijnbaan als eerste Europese CuliCultuurpromonade

19-02-2014 07:49

Zittend op een bankje in het centrum van de stad, draaide een wat vreemd ogend figuur verstopt onder een capuchon, rondjes rond het bankje. Of we iets te roken hadden voor 'm? Zelden zeg ik nee als iemand mij wat vraagt, dus ook in dezen willig ik het verzoek in. Te meer om verder contact te voorkomen. Met de woorden "Ik had jullie eigenlijk willen overvallen, maar jullie lijken me wel aardig", vervolgt hij zijn weg. 

De Rotterdamse Lijnbaan, de eerste winkelpromonade van Nederland zit vol met persoonlijke verhalen. Wat begon met een totaal nieuwe winkelbeleving als  toonbeeld van na-oorlogse vernieuwing, waar het wasbord werd vervangen door een wasmachine, je mond opviel bij het roemruchte warenhuis van Hendrickus Ter Meulen, Van Vorst en Wassen, veranderde net zo zeer met haar tijd mee tot een duistere gevaarlijke plek waar je na zonsondergang niet meer veilig was.

Inmiddels is de ruim zeventig jaar oude noviteit wederom getransformeerd tot een bloeiende plek waar de eenheidsworst in diverse hoedanigheden prijkt. Neuzen naar een boek bij Donner is er niet meer bij. Gewoonweg omdat Donner niet meer bestaat en we neuzen bij Bol.com of op onze gsm. De geconcentreerde concurrentiestrijdt tussen de grootwinkelbedrijven die uitsluitend nog maar confectie en gsm-abonnementen in de massa verkopen, is een reflectie van onze samenleving. Voor flaneren of een verrassende aankoop moet je er niet zijn. Een consumptie met zicht op het voorbij razende publiek is er niet, tenzij je mee-raast. 

Met de verandering van ons koopgedrag, die steeds meer wordt bevredigd op het internet, vraag ik mij af hoe lang de grootwinkelformule in die hoedigheid nog levensvatbaar is. Onze werktijden worden steeds flexibeler en passen steeds minder in de vastgeroeste openingstijden die ooit haar oorsprong vonden in de traditie van de industriële revolutie. We onderscheiden ons visueel door het van ver te halen, óf sluiten ons aan bij de massa en bestellen online bij bedrijven als H&M en Zalando waar kopen net zo makkelijk is als retourneren. 

De Lijnbaan verdient gezien haar oorsprong een vernieuwende aanpak. Niet een kortzichtige opknapbeurt om het grootwinkelbedrijf te faciliteren op dorpsniveau. Want die kunnen net zo goed de leegstand van kantoorgebouwen aan de rand van de stad opvullen. Maakt de stad meteen een stuk beter bereikbaar en schoner.

De Lijnbaan leent zich perfect voor een centrum van kunst, cultuur en culinair. Honderd procent duurzaam met zonnepanelen over de gehele lengte, kruiden en groentenperken waar de gevestigde ondernemers uit koken. Misschien zelfs wel stadskoeien en kippen voor vermaak, smaak of beleving. Een plek waar je fysiek samenkomt, waar je kijkt, proeft en ruikt. Waar de wereld wil zijn omdat het bij de juiste aanpak een laagbouwpark is tussen architectonische pracht, onze vermaarde musea en het fantastische nieuwe station. De Lijnbaan zou hét Europese centrum voor ontmoeting en beleving kunnen zijn. In iedere unit een nieuwe ervaring met keuze en diversiteit. En een StadsBestuur met visie en ballen moet dat ook zien...........

Maar ja........zolang vastgoedontwikkelaars, overheden en grootwinkelbedrijven in oude economische principes blijven denken, en niet inzien dat we aan de vooravond staan van een totale verandering van consumptiefgedrag waarbij we binnenkort snakken naar plekken waar we écht samenkomen, is de volgende opknapbeurt alweer aanstaande.

Fijne dag.