OBER !

27-12-2013 08:35

Aan alles is te merken dat de wereld om me heen weer in haar normale tempo is geschoten. Razende auto's, ritmisch getimmer op bouwplaatsen, een karig ontbijt, een haar op mijn bord. Snel naar de sportschool om het gejaagde onderbuikgevoel om te zetten in spierpijn. Maar eerst nog even naar de ochtendmis in de Lourdeskapel van de Laurentius Kathedraal. Het geeft me rust nu ik 's nachts weer badend in het zweet wakker word en vaak erg boos opsta. Rust die ik nodig heb om me te kunnen consentreren op positieve zaken. Dat lukt me slecht bij opborrelende rancune. En daarnaast vind ik het weinig geciviliceerd om wraakplannen te smeden. Slik je verlies en kijk vooruit. Maar soms valt me dat tegen. De kapel loopt opvallend vol. Ik betreur het zo nu en dan dat ik de teksten niet ken die anderen, ook al zijn het vooral bejaarden, als vanzelf optetteren. Hun toewijding en overgave aan eeuwen oude rituelen vind ik wel mooi. En het werkt voor me. Het is net als in de Kuip  waar de overweldiging van samenzang grote indruk op me maakt. Ondanks dat ik niks met voetbal heb. Dát?!. Mijn onrust heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een zekere vorm van tevredenheid. Want hoe vervelend dakloos ook is, het is wel puur en redelijk eenvoudig gestructureerd. Het biedt ruimte om naar jezelf te kijken en na te denken over allerdaagse zaken waar je in een werkend bestaan niet meer bij stil staat. Mijn inziens de oorzaak van sleur en kuddegedrag. 

's Middags kijk ik het restant van Sonny Boy die ik gisteren halverwege heb uitgezet. Mooie gelegenheid om de boel onderwijl eens flink te luchten, want nu kerst afgelopen is zullen mijn kamergenoten ongetwijfeld vanavond wederkeren en gaat de verwarming weer op 5 met het raam dicht. Het vooruitzicht benauwd me nu al. Gevolg van toen ik in 2010 in de nachtopvang zat, er een enorm pak sneeuw rond deze tijd lag en ik mijn dagen overdag echt op straat moest slijten. Daar ben ik een soort van resistent voor kou door geworden. Het is een redelijke film en prima voor deze ontstuimige dag. Met de komst van het IFFR moest ik maar eens wat prijsvragen gaan invullen om kaarten te bemachtigen. Al snel neemt de avond zijn intrede en eigenlijk is deze dag daarmee van weinig inhoud gebleken. Omdat ik morgen met mijn dochter naar mijn ouders ga, houd ik het kleine beetje geld wat ik nog heb in mijn zak en besluit het avondeten te beperken tot een paar sneetjes roggebrood die ik uit de vorige week ontvangen boodschappentas haal. Afgelopen dagen heb ik me te goed kunnen doen aan diverse externe kooksels, dus met soberheid heb ik nu geen enkele moeite, ook al hoor ik in mijn hoofd iets anders. Ik spreek mezelf toe dat als ik op deze wijze mijn verdere bestaan invul dat helemaal nog niet zo slecht is. Minderen, bewustwording, versoberen, dat soort zaken. Eigenlijk heet dat "tevreden zijn". Schijnbaar moet je toch eerst alles beleven voordat je kunt filosoferen en tot verhelderende inzichten komt. Da's best mooi. Maar soms ook wel vermoeiend.   

Onlangs kwam ik twee zeer bijzondere vehicels tegen op een plek waar je dat niet verwacht. Het had iets onwerkelijks. Gefascineerd heb ik er minstens een half uur naar staan kijken. Zeer zeldzame naoorlogse vierwielers in een prijsklasse waar je een vrijstaande villa voor kunt kopen. Opportunistisch als ik ben schoot ik een foto en stuurde deze naar een broker in de States. De man kent mij niet, en ik hem ook niet. Ik ken alleen zijn werk. Meer mensen trouwens. U wellicht ook. Bij het openen van mijn mail tref ik zijn reactie met het verzoek om op onderzoek uit te gaan. Omdat ik morgen samen met mijn dochter naar mijn ouders ga, waar ik ondermeer door de afstand al vier jaar schitterde door afwezigheid, laat ik weten er komende week mee aan de slag te gaan. Ik heb toch geen plannen voor oud en nieuw en wellicht levert het nog wat op. Daarnaast vind ik het ook wel een mooie uitdaging. Ik maak wat schetsjes voor de aanstaande verhuizing van de gedeelde kamer in het budgethotel naar de gevonden etage in de stad, met in mijn achterhoofd dat ik er pas in geloof als ik de sleutel in handen heb. Want in mijn leven is zelden iets zeker.

Rond negen uur arriveert de eerste kamergenoot. We praten wat tot een uur of twaalf over theoriën van een groot universum terwijl ik onderwijl al mijn nieuwspagina's op internet koppensnel. Telegraaf kopt met chocoladeletters "Bespioneren NSA mag" .....van wie? Niet van mij......Ik snap er soms helemaal niks van.