Tango of Tarbot

22-02-2016 11:43

 

Mijn eerste werkervaring deed ik als 15 jarige op bij Edah, een inmiddels verloren supermarktketen die vooral in Brabant opereerde. Ik had wat veel noten op mijn zang, waardoor de dienstdoende bedrijfsleider het een goed idee leek om mij partijen en producten die "tegen de datum liepen" luidruchtig te laten aanprijzen. Noem het een "joch in een shop" als voorloper op de "shop in a shop". 

Als Gezichtjesworst in de aanbieding was bepaalde ik de omvang van bestelling en sprong daarna dagen achter elkaar onverwachts vanuit diverse rekken, om nietsvermoedende winkelwagenchauffeurs de stuipen op het lijf te jagen met de vraag " waar lijk ik op?". Het liep als een trein.

Acquisitie is in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Persoonlijk heb ik de diverse varianten altijd vergeleken met een paringsdans welke aangevuld door een geforceerde vorm van schijn-amoureuziteit. 

Wat voor mijn tijd ambivalent met paard en wagen werd gedaan, veranderde in Deur tot Deur verkoop. Een eenzijdige uitnodiging die floreerde op basis van het onvermogen om nee te zeggen, in combinatie met de opdringerigheid van de deurbelterrorist. Ongemerkt baande je een weg richting het beoogde doel om daarna onverwachts toe te slaan. Soms succesvol, meestal niet.  

Daarna diende de telefoon als voorportaal tot een fysieke ontmoeting en werden relaties intenser. Althans B2B gerelateerd. De B2C variant is wat mij betreft net zo onfatsoenlijk als belletje trekken. Het is een redelijk beleefde manier om iemand ten dans te vragen. Altijd bilateraal en met de intensie om er samen plezier aan te beleven. Voor de meesten is het eerst wat onwennig, maar bij de juiste klik voor herhaling vatbaar. 

De nieuwste trend om tot dansen te komen heet netwerken. Ongedwongen comfortabele acquisitie aan de buitenkant, maar net zo gulzig als alle andere vormen van verkoop aan de binnenkant. 

Het is als een dancefeest waar iedereen wel aanspreekbaar is, maar waar je zelden tot een echt inhoudelijk vervolg komt. De kwaliteit ervan heeft nog het meest weg van de relatie met je Facebook-vrienden waarvan de meeste ook nooit toetreden tot je echte leven. 

Waar ik zelf vooral naar streef ontspruit in mijn keuken en wordt gezamenlijk verorberd aan de eettafel. Geen product maar persoon, geen visitekaartje maar gegrift in je geheugen omdat het ongecompliceerd en gezellig was. Ik ambieer al jaren om daar een businesscase van te maken, waarbij ik mensen van allerlei pluimage tegen een faire vergoeding met elkaar in contact breng aan mijn stoof. De kosten daarbij naar rato van inkomen. Delen leidt namelijk tot winst en wie dat begrijpt is altijd welkom. 

Dat zou ik het liefst in Zuid Italie doen met groenten uit eigen tuin, het dorp als leverancier, soms met aanwezigheid van een dakloze of asielzoeker ter relativering van het leven, inspirerende sprekers, wroeten in de tuin, gezamenlijk kleuren onder leiding van mijn 7 jarige dochter, en een paar oude Lambretta's voor de deur die garant staan voor een aanhoudende glimlach. Maar helaas ontbreekt het me aan de juiste stoof en leent mijn etagewoning met een gedeelde opgang in het drukke centrum van Rotterdam zich niet voor een onvergetelijke kennismaking.

Toch kan ook jij overwegen, alvorens je weer massaal bitterballen gaat eten of een ontbijt nuttigd in zo'n geestdodend zaaltje langs een provinciale weg, om de mensen die je echt graag zou willen spreken uit te nodigen voor een zelfbereide maaltijd in jouw habitat. Want een onconventioneel aanbod van gastvrijheid staat bijna altijd garant voor een inhoudelijke kennismaking. Misschien leidt het zelfs wel tot vriendschap omdat je iets bijzonders hebt gedeeld met elkaar.  Dat noem ik pas succesvol acquireren.

Doe er je voordeel mee.