Kom gewoon eens langs.

06-03-2016 11:45

De laatste tijd heb ik mij overgegeven aan het concept netwerken. Ik heb er zelfs ooit een cursus voor gevolgd. Geregeld eet ik prima broodjes op vreemde lokatie met mensen die in het kort iets over zichzelf vertellen, en luister ik naar vragen die de zogenaamde aanleiding betreffen, maar door gebrek aan tijd nooit beantwoord worden. Het lijkt op Facebook. Snuffelgedrag teneinde weer een nieuw contact te kunnen toevoegen aan een lange lijst van mensen die elkaar nauwelijks wat te bieden hebben, omdat de kwaliteit van het contact ongeschikt lijkt aan het aantal. 

 

Toen ik opgroeide in een Brabants dorp in de jaren zeventig, was het heel gebruikelijk dat je via de achterdeur bij mensen naar binnenliep, en koffie altijd klaarstond. Dorpsroddels werden doorgenomen, en persoonlijke obstakels openlijk gedeeld. Niets was onoplosbaar omdat er altijd iemand weer iemand kende met een uitkomst. Dat was vanzelfsprekend, bovenal gratis en niets meer dan naastenliefde.

 

Met het vercommercialiseren van hulpvaardigheid, ging de kwaliteit ervan achteruit. Want hoe groter het netwerk, hoe minder succesvol inzetbaar, omdat het keuzepalet onoverzichtelijk wordt en de mens in dat geval altijd teruggrijpt naar zijn directe omgeving. Ik stel me zo voor dat netwerken anno nu zoiets is als speed daten. Vluchtig kennismaken in de hoop op een vonk. Maar ook op dat front ben ik liever een romanticus met geloof in aandacht, attentie, openheid van zaken, en aanhouding.

 

Netwerken lijkt nog het meest op boodschappen doen. De winkel ligt vol met nooit eerder geconsumeerde producten, en toch kom je nagenoeg altijd met hetzelfde thuis.  

 

En natuurlijk is het zinvol om nieuwe mensen te leren kennen en contacten te onderhouden. Maar dan wel graag met verdieping in de persoon, in plaats van in zijn functie. 

 

Dus stel ik voor dat iedereen zo nu en dan contact met elkaar opneemt, al dan niet bekend, met de vraag om iets leuks te gaan doen. Kan jou het schelen. Een concert, dronken worden, Star wars kijken. Who cares. Dan zul je zien dat iedereen die uit zijn zakelijkheid stapt, zo maar een toffe peer kan zijn.  En als dat niet tot zaken leidt, was het ongetwijfeld een memorabel moment van oprechte interesse