Ja maar hij staat dáár

06-01-2014 07:21

http://twitter.com/dakloosin010
 

Met een beetje geluk heb ik morgen de sleutel van mijn nieuwe woning. Daarmee zou vandaag wel eens de laatste dag kunnen zijn dat ik verblijf in een omgeving waar naast een stel dakloze vooral Chinezen en blowende jongeren tijdelijk intrek nemen. Chinezen uit grote steden zijn vast gewend aan aanhoudend rumoer. Ze zijn per slot van rekening met ruim een miljard. En die lopen echt niet allemaal op hun tenen over straat. Blowende jongeren slapen overal doorheen. In een ander bestaan zou ik deze plek mogelijk mijden, ook al bood het eigenlijk alles wat een mens nodig heeft. De rest is luxe. Ik herinnner mezelf er nog maar eens aan dat tevredenheid wel eens de basis van geluk zou kunnen zijn. 

Een eigen sleutel betekend weliswaar een eigen plek, maar daarmee wordt het leven niet eenvoudiger. Want het pand is leeg. Geen bed, geen fornuis, geen gordijnen, geen meubels, geen internet. Volgens mij heb ik verhuisstress. De afspraak van morgen met mijn dossierbehandelaar van de Sociale Dienst biedt wellicht antwoord. Alhoewel? Het is haar eerste werkdag binnen een nieuwe betrekking. En dan worden dingen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid strikt volgens het boekje gedaan en kijkt er een paarse krokodil mee. Maar misschien ben ik wel te pessimistisch.  Reden te meer om zo snel mogelijk op eigen benen te staan en niet afhankelijk te hoeven zijn van het goedbedoelde vangnet der stumpers. Begrijp me niet verkeerd. Ik loof de aanwezigheid ervan, maar het maakt me onrustig omdat ik er geen invloed op heb anders dan me voorbeeldig te gedragen..     

Na het ontbijt heb ik mijzelf wijsgemaakt vandaag niet te hoeven gaan sporten. Wel schuif ik om 10u aan voor de mis van 11u op de Mathenesserlaan. Het is drie koningen. Vroeger stopte mijn moeder dan een ongekookte bruine boon in het eten en mocht diegene die zijn kies erop brak de maaltijd van de volgende dag bepalen. Een pedagofisch verantwoorde worst. Het is erg druk. Wellicht dat goede voornemens de heidenen naar de waterput leidt. Aan het eind van de mis zegend de plebaan briefjes die je in je huis dient te hangen. Die toevalligheid laat ik niet aan me voorbijgaan. De rest van de aanwezige overigens ook niet, waardoor het net lijkt alsof er voedselpakketten worden uitgedeeld.Van beleefdheid prompt geen sprake meer in het huis van god. In dat soort situaties kom ik er altijd slecht vanaf omdat ik mensen beleefd laat voorgaan. Noem het beschaving. Het is dan ook pas als de rij ten einde is dat ik aan beurt ben. Met een wederzijds beleefd knikje en een glimlachje neem ik een geel briefje in ontvangst met nummer 20C +M + B14 en de tekst Christus + Mansionem+ Benedicat. Laat ik daar maar eens een lijstje omheen doen. Je weet maar nooit. 

's Middags bereid ik mijn pitch van aanstaande woensdag voor. Ik heb in mijn leven heel wat verkoopgesprekken gevoerd. Over stroom, gas, glas, bier, Vespa's en design. Maar nog nooit voor een TV format. Dus eigenlijk heb ik geen idee wat me te wachten staat. Mogelijk dat ik vijftig procent van mijn weekgeld, 3 uur trein en een stevige wandeling omdat de plek waar ik moet zijn verstoten is van Openbaar Vervoer, ga investeren, in; "u hoort nog van ons". Maar wie niet waagt heeft ook nooit wat te zeiken. Trouwens, ook daar blink ik in uit. Bij mij gaat er meestal een ander met de oogst vandoor. Naief noemen ze dat. Mijn eigen Florence Nightingale, die me in de eerste week van mijn huidige status een grote tas vol boodschappen bracht en op een advocatenkantoor werkt, wil me hiervoor behoeden en stuurt enkele links waar ik op moet letten en waarmee ik mijn format kan beschermen tegen diefstal. De schat. 

Voor de rest van de dag lummel ik wat achter mijn laptop, verneem dat de eerder gespotte auto's waar ik een befaamde Broker in de States op attendeerde, replica's zijn, waarop hij dan weer laat weten geen interesse te hebben, ook al zijn ze zeer zeldzaam en ruim 4.5 ton kosten, en kijk ik maar weer eens naar Uitzending gemist. Ditmaal afleveringen van One night stand.

Een van mijn kamergenoten heeft een date geregeld via iets genaamd Tinder. Een soort van vleeskeuring waar mensen een "selfie" tonen en je met een jee or nee aangeeft of het getoonde hoofd je aanstaat door de foto of naar links (nee) of naar rechts (ja) te slepen. Als iemand die je naar rechts hebt gesleept dat ook met jouw foto heeft gedaan, kan de beoogde afspraak tot coïteren worden gemaakt. Devoluering van gedrag door evoluerende techniek als je het mij vraagt. Geef een stel apen een smartphone en je krijgt dit. De horeca vaart er wel bij. Verachtelijk als je het mij vraagt. Waar is toch de tijd gebleven van poëzie, de paringsdans, attenties, diepe blikken en onderbuikvlinders om uiteindelijk ergens onder een afdakje in de stromende regen voorzichtig het eerste speeksel uit te wisselen. De consumptie gerichte snelheid van nú kan toch niet anders dan diep ongelukkig maken. Vorige week zag ik de laatste aflevering van Breaking bad. Althans de laatste van de eerste helft. Uiteraard met een mooie cliffhanger. De andere helft wordt in maart uitgezonden. Iets om naar uit te kijken dacht ik. Ik had ook de zoekmachine kunnen activeren. Maar ik wacht liever dan het verkneukelende vooruitzicht om zeep te helpen. Als kind stuurde ik wel eens een brief naar een tante of mijn oma. Daar was ik dan uren zoet mee en wachtte daarna iedere morgen voor antwoord in spanning op de postbode. Nu swaffelen we wat ons te binnenschiet en vinden we het vanzelfsprekend dat je fiets wordt gejat als je 'm niet op slot zet. 

De kamer heeft twee nieuwe bewoners. Ik heb ze nog niet anders gezien dan als silhouette in het donker. Daarmee word het tijd om het kamp aan de nieuwe lichting over te dragen.

Voor 010 onder €10,- heb ik vandaag geen budget omdat ik het beetje wat ik had voor het vervoer naar mijn aanstaande TV pitch nodig heb. Morgen wellicht weer. Maar alleen als ik weekgeld krijg. En dat is allerminst zeker nu er een paarse krokodil meekijkt.