Ik ga op kot

07-01-2014 06:49

http://twitter.com/dakloosin010

Koten, zoals de Belgen zeggen, dus niet kroten, staan synoniem voor klein, krottig en beperkt. Maar het is wél van jezelf en je kunt er je gang gaan. Als vrijdag écht het geld is overgemaakt naar de makelaar, behoor ik vandaag de sleutel van de mijne te ontvangen. Met gierende onrust start ik mijn dag zoals alle andere, sta voor 7u op, koppensnel de krant, werk aan mijn blog, nuttig het ontbijt waarvan de inhoud me nu langzaam wel begint te vervelen en bestijg mijn stalen ros om koers te zetten richting de Mathennesserlaan voor een uurje bezinning tussen de zorgbehoevende. Want in tegenstelling tot Calvinisten houden die Roomse wel van een feestje nu de kersttijd voor hen nog niet ten einde blijkt.

Toch geeft het me dit keer niet de rust die ik zoek. Wellicht biedt een uurtje sport uitkomst. De oorzaak ervan herleid ik vooral tot de aanstaande verandering van bed, die ik niet heb, de afspraak van vanmiddag over de financiële gevolgen ervan en de prijs van het retourtje naar Hilversum voor mijn tv-pitch van woensdag. Want daar kan mijn huidige saldo nog niet aan voldoen. De vijftig euro weekgeld die vanavond zou moeten arriveren biedt hopelijk uitkomst.

Een half uur te vroeg arriveer ik op mijn afspraak bij de Sociale Dienst. Dit alles is redelijk bepalend voor de welbevinding van mijn verdere bestaan. Noem het "Drop of Dronder". Drop betekend facilitering van een uiterst karig budget om mijzelf in leven te houden, en iets van onroerende zaken. Dronder betekend een lege woning en niets om van te leven. De uiterst correcte medewerkster die met mij wordt opgezadeld op haar aller eerste werkdag wordt begeleid door degene die mij eerder een garantstelling gaf. Het heeft iets weg van een kruisverhoor. Een klein hok met een barriëre tussen hen en mij, een berg papieren die mijn handel en wandel toont, en een vragenvuur om te kijken of ik de boel niet beduvel. Ik ben goed voorbereid en heb mijn CVD contactpersoon meegenomen als geheime wapen. Die blijkt van geen toegevoegde waarde. De aanvraag is compleet, de antwoorden onder voorbehoud en de conclusies ongewis. Ik moet dus maar gewoon afwachten. Het stelt me geenszins gerust. 

De rest van de dag zoek ik naar een goekope inrichting, bestudeer mijn pitch van woensdag en stuur maar weer eens wat sollicitaties zoals ik dat iedere dag doe. Niet dat daar op gereageerd wordt. Want dat schijnt de nieuwe standaard te zijn. 

Mijn advocatenkantoorvriendinnetje heeft mijn pitch voorgelegd aan een van haar collega's die verstand heeft van auteursrechten. Vooral om te voorkomen dat het plan wordt hepikt of bij succes de poet aan mijn neus voorbijgaat. Een aller aardigst mailtje verhult een verzoek tot kosteloos contact. Met het laatste beetje beltegoed duurt het gesprek slechts enkele minuten, waarna de verbinding automatisch wordt verbroken. Als avondmaal nuttig ik enkele beschuitjes en constateerd dat het weekgeld niet is gestort. Om 21u sluit ik mijn ogen. Rot dag!