De stilte in de stad klinkt oorverdovend

02-01-2014 23:02

 

https://twitter.com/dakloosin010

Ik ben het zat! Mijn nachten worden steeds korter en het effectieve aantal uren dat ik werkelijk slaap is op één hand te tellen. Ieder uur kijk ik op mijn klok en tegen 6 uur sta ik op omdat ik het niet meer uithoud. Niet dat er iets drastisch is veranderd op de kamer, maar ik kan mijn onrust steeds lastiger temperen. Ik ben niet zo'n groepsdier, ben graag alleen, heb ruimte nodig of wil me kunnen afzonderen zonder constant te moeten aggeren op goed bedoelde interactie met zinnen waarin "zeg maar" of "ja dan denk ik van..." voorkomen. Van die praat waar ik de woordvolgorde van kan voorspellen. Ik verlang naar een beetje in huis keutelen, 's avonds het journaal kijken in plaats van herhalingen op Uitzending gemist die door een iets te trage of overbelaste verbinding steeds stopt, eten wanneer het mij schikt. Ik wil ademen! Soms heb ik het gevoel alsof ik op zolder in een zelfgemaakte lappentent van mijn dochter slaap. En als dát nou het geval was kon ik er de humor nog wel van inzien. In de nachtopvang van het Leger des Heils waar ik in 2010 enkele maanden verbleef waren de omstandigheden veel erger. Maar omdat ik daar mijn dagen tussen 07u en 18u in de sneeuw op straat moest doorbrengen, was ik 's avonds dood moe en sliep er eigenlijk alleen maar. Daarnaast vond ik de bewoners vooral hilarisch en fascinerend.  Bepaalde type junks zijn vaak zeer gevat, vrije geesten die niet met de maatschappij overweg kunnen. Met psychoten kan ik soms vreselijk lachen en alcoholisten slapen vooral. Hier zit ik na een uur of 1 's middags wat onrustig in afwachting van niks de hele dag met de gordijnen en het raam dicht en de verwarming op 5 in een veel te kleine ruimte op het onderste gedeelte van een stapelbed achter klamme handdoeken te luisteren naar gezeik over wat de Sociale Dienst nou weer heeft verkloot.

Ik besluit datzelfde gemeentelijk filantropisch instituut te mailen met de vraag wat de status van mijn cases is. Er is geld onderweg naar de makelaar. Daarmee dan toch verandering van omgeving aanstaande. Reist het volgende probleem. Spullen. Want die heb ik nauwelijks en heb ook geen idee hoe ik het beetje wat ik wél heb op mijn nieuwe adres krijg. Wellicht zie ik het momenteel ook allemaal wat somber in.

Al dat gezeik brengt me op een idee. "Compenseer de CO2 uitstoot die het gezeik van je partner produceert en koop een boom". Krijg je van mij een certificaat en bouwen we samen aan het Tetterbos . Kwestie van een website'tje, een persbericht en een ideal-account.     

Er arriveert een nieuwe bewoner. Een Marokkaanse jongen die in de eerste zin van kennismaking laat weten zojuist uit de gevangenis te zijn ontslagen en of we hier wel eens met elkaar op de vuist gaan? Vreemde binnenkomer. Ik zonder me af doormiddel van mijn oordoppen, kijk maar weer eens naar Uitzending Gemist en check mijn mail. De nieuwe bewoner vertrekt weer. Daarna wordt hij niet meer gezien.

Met een kreet van versteltenis en verbazing lees ik dat er een TV-producent geinteresseerd is om met me te spreken over mijn eerder ingeleverde format, en heel snel tot een afspraak wil komen. Dát stemt me weer positief. Ik laat weten graag in te gaan op zijn afspraak. In het daarop volgende mailverkeer meen ik op te maken iets in handen te hebben. Nou maar eens bezien of dit dan eindelijk wél tot leidt ipv louter een hoop werk op basis van liefdewerk oud papier. Want daar blink ik nogal in uit.

Omdat mijn weekbudget behoorlijk karig is en ik al komende week een afspraak heb in tv land, waar ik 50% van mijn weekgeld aan reisgeld in moet investeren, deel ik voor 010 onder €10,- maar weer eens Chinees met een van mijn kamergenoten. Ik zou wat meer werk moeten maken van het zoeken naar een sponsor voor mijn culinaire budgetreviews. Ik bedoel; kan toch niet zo moeilijk zijn om als bedrijf €3650,00 te investeren in een dagelijkse culinaire budgetreview. En volgens mij is het écht van deze tijd als tegenhanger van al die uitspattinguithangborden. Het aantal dagelijkse bezoekers van mijn site begint ook redelijk te groeien, dus daar moet toch iets mee te doen zijn. Kip met zwarte bonen en rijst van Wka Kong 2 op de Vlietlaan. Ook daar at ik eerder en steeg ver uit boven de prak van Wha Li waar ik oudjaarsavond at. Het is een afhaaltent en er mag eigenlijk niet worden gegeten op de kamer. We nemen het risico en verdelen de buit. Van dat stiekume gedoe word ik ook niet goed. Kom op zeg, ik ben 42. Dan moet ik me toch niet meer hoeven gedragen als een puber op schoolkamp. Vermoeiend.

Morgen ben ik bij mijn dochter. Ik verzamel mijn was, pak mijn tas, koop een pond bevroren kalfswangen en kijk wederom naar Uitzending gemist. Benieuwd naar wat morgen brengt. In ieder geval een hoop lachslavo's met mijn kleine prinses. da's een feit!