Het eerste kievietsei is aanstaande

25-12-2013 11:30

Door afwezigheid van mijn lotgenoten heb ik "het rijk" voor me alleen. Zij vieren kerst elders. Een waterig lentezonnetje kondigd een mooie dag aan. En ondanks dat het door een lange nachtmis vannacht 3u was, ben ik weer vroeg uit de veren. Positief gestemd door het kerstontbijt en het vooruitzicht van een eigen plek. Het past bij de viering van vandaag. Ik breng de ochtend door met mijn laptop en werk aan mijn Blog. Om me heen vertrekken of komen vooral Italiaanse gezinnen die hier schijnbaar hun vakantie doorbrengen. De populatie Chinezen blijft onveranderd en rijk. Wat die gasten hier precies doen is me een raadsel. Ik bedoel, Rotterdam is een bijzondere stad met fascinerende architectuur. Maar om daar nou een week of wat voor uit te trekken.....

Bij terugkomst op de kamer van het budgethotel tref ik op mijn telefoon een sms en twee gemiste oproepen van mijn zus. Ze is zeven jaar jonger dan ik, sociologe, en woont met haar vriend in Den Haag. Met mijn zus heb ik een andere verstandhouding gehad dan met de rest van mijn familie. Intenser. Daarmee zeker niet altijd positiever of frequenter. Maar anders. De rest is bovenal genetisch verbonden. Dat neemt overigens niet weg dat ik mijn zus minstens een jaar of 6 niet had gezien tot ze de dag voor aanvang van mijn huidige status als dakloze ineens contact opnam. Men prefereert in mijn familie vooral praten óver in plaats van mét. Het algehele sentiment en de gelieerde beeldvorming wordt niet zelden collectief bepaald door keukentafelveroordeling, en het afwezige onderwerp delft dan direct onderspit waarna doodgezwegen tót een moment van initiatief. Dat kan járen duren en daarom lopen we allemaal aanhoudend op eieren. Allemaal druk met onszelf en carriere. Een opengeslagen NRC biedt dan de ideale schuilplaats. 

De invitatie maakt me enigszins confuus, maar daarmee zeker niet minder gewaardeerd. Een bezinnend rondje door de stad op zoek naar kinderchampagne biedt wellicht uitkomst. Leve de muticulturele samenleving. Ik besluit bij terugkomst in te gaan op haar nobele verzoek en kondig mijn bezoek aan. Maar eerst nog even De ontvoering van Heineken op Uitzending gemist. Kaliber De Dominee, Bloedbroeders, zeker geen Ober of Karakter. Het dood tijd en tempert nerven.

Vier etages, bouwstijl 1910 aan de rand van het centrum van Den Haag. Op weg er naar toe word ik verwelkomt door een rare snuiter die zijn wijsvinger op me richt en het geluid van een schot maakt. Ik kan er wel om lachen en bedenk me dat als het écht was, we hier hadden kunnen spreken van een climax pur sang. De Telegraaf kopt met Chocoladeletters "Dakloze met huis in vooruitzicht op eerste kerstdag doodgeschoten". Prachtig! 

Die zus van me heeft het prima voor elkaar met haar vriend. Dat mag gezegd worden. Zij beleven het anders. Ze hebben geen weet van mijn huidige woonsituatie. In de regel heb ik het niet zo op met buitenshuise zitmiddagen. Geluid maken om ongemakkelijke stiltes te voorkomen roept bij mij alleen maar ergernis op. Maar hier word ik zowaar uitgedaagd om na te denken voordat ik wat zeg. Zeldzaam.

Na een sloot thee volgt een maal van kip, broccoli, salade en krielen. Daarmee vandaag dus geen 010 onder €10, Er gaat niets boven vers en extra porties. Rond 21u neem ik de trein terug. Prima bezoek!

Bij terugkomst is de kamer nog steeds verlaten, ook al constateer ik eerdere bewegingen. Ik kijk mijn spullen na, want ik vertrouw nog maar weinigen. Alles is er nog. Nog even een aflevering van Breaking Bad voordat ik het licht uitdoe.

Slecht geslapen, kletsnat en veel te vroeg wakker geschrokken. Onrust. Tweede kerstdag gourmetten met mijn dochter en haar moeder. Vindt ze leuk. Ik ook.