Foetsie

10-06-2016 20:33

Er was een tijd, ik ben een kind van de jaren zeventiger, toen ik Maserati, design, duur en andere vluchtigheden ambieerde. Alle cliche's over de Sales Manager waren op mij van toepassing. Mogelijk had ik zelfs last van egoisme en hebzucht. Maar hoe uitbundig ook, ik vond er geen geluk. 

Anno nu leef ik nog steeds met de ambitie om iets groots en meeslepends te realiseren. Want qua carriere is er niets veranderd, en op de een of andere manier kan ik mij niet vereenzelfigen met middelmaat. 

Als paddenstoelen schieten de Start Up's uit de grond. Zij ontvangen miljoenen van investeerders die geen brood meer zien in opties en aandelen. Nee dan de Start Up. Die bieden nog ten minste tien procent kans op succes.

Ik acht mijzelf bijzonder goed in staat om met een gedegen plan alsnog furore te maken. Want wat ik allemaal bedenk?! 

Maar in plaats van dat ik bij succes de ambitie heb om rijkdom te vergaren, lijkt het me bijzonder interessant om minstens vijfennegentig procent, (met een leefbare ondergrens van 20k p/jr.), willekeurig weg te geven aan personen die ik ontmoet en kansrijk acht. Van niks naar mondiaal, gepaard met het delen van ervaring, op basis van dertig procent van de aandelen. 

De grote "maar" in dit verhaal is dat ik het zou koppelen aan een App die prestaties bijhoudt, en voorzien is van een tracker. Maar wees gerust. Die tracker dient er slechts voor dat ik altijd ergens een tientje kan lenen als ik platzak ben, omdat ik weer eens alles heb uitgedeeld. Of is dat hebzucht?