Fired up, ready to go (into 2014)

26-12-2013 20:19

Vandaag staat mijn dochter en gourmet op het programma. Vindt ze leuk. Ik ook. Dat wil zeggen dat samenzijn. Want dat gourmetten snap ik niet zo goed. Je kijkt wat onwenning naar allerlei bakjes met rauwe producten die in kleine porties worden gaar gesudderd, waarmee ze qua smaak ver onderdoen aan hetgeen ik er mee zou kúnnen doen als ik een formuis had. Klaar om door te stomen naar het nieuwe jaar. Een jaar waarin het roer van dit gammele vlot koers gaat zetten naar een veilige haven om daar aan te meren en mijn wankele zeebenen te verruilen voor stevige landpoten. Want dat is het voornemen. 

Mijn dagen beginnen de laatste tijd met opborrelende frustratie. Ik moet mezelf echt toespreken om de knoop in mijn maag en de boosheid die ik voel te temperen. Ik kan mezelf ook enorm opfokken. Niet bewust, maar toch. Afgelopen week leende ik wat geld aan een van de vijf kamergenoten omdat zijn weekbudget nog niet was gestort. We hebben allemaal € 50,- per week waarmee we alles van te doen. Eten, douche- scheergerei, OV, rookwaar indien, etc. Dat lijkt redelijk, maar als je je maaltijden buiten de deur moet doen is dat behoorlijk krap en sla je noodgedwongen wel eens een avondmaal over. Het uitgeleende geld kan ik op mijn buik schrijven, want de ontvanger is er vandoor. Daar kan ik momenteel heel slecht tegen. Niet omdat het mijn budgetverdeling op zijn kop zet en betekend dat ik tot maandag niets meer heb. Dat kan ik wel handelen. Maar omdat ik iemand help die in hetzelfde schuitje zit als ik en die klaarblijkelijk schijt aan mij heeft. Dat soort ervaringen heb ik wel vaker in mijn levensloop. Ik vind het niet meer dan menselijk om iemand die het even nodig heeft te helpen. Er waren in mijn leven ook een aantal mensen die er net zo over dachten als ik en waar ik een beroep op heb kunnen doen toen het echt nodig was. Maar het aantal teleurstellingen is groter. Tijdens mijn eerdere ervaring bij het Leger des Heils, toen ik in 2010 tussen junks, zware alcoholisten en psychoten zat, viel mij op dat men daar eten en shag met elkaar deelde. Had jij niks en een ander wel, was het bijna vanzelfsprekend dat je een deel van jouw bezit weggaf. Daar had ik grote bewondering voor. Ik besluit de man een mail te sturen en hem te laten weten dat ie het geld kan houden, maar dat als het ontstaan van zijn situatie het gevolg is van zijn manieren, ik 'm een lang leven op straat toewens. Of ik dat ook daadwerkelijk zal versturen zal later deze week nog moeten blijken, want ik heb zijn mailadres niet en meestal zakken dat soort gedachtes niet veel later. Voor mij geen koffie vandaag! 

Gelukkig heb ik een OV kaart die ik nog voor mijn ondergang van saldo had voorzien om ervoor te zorgen dat ik bijvoorbeeld naar mijn dochter kan gaan, of zoals gisteren, mijn zus. Aan het eind van de ochtend arriveer ik bij mijn kleine prinses. Ze heeft van oma een Barbischip gekregen. Schaal 1 op 2. Trots word ik direct uitgenodigd om op de grond aan te schuiven. Ze is verliefd op Justin Bieber en heeft een Barbipop van dat mannetje. Dat ben ík, en zij is met haar Barbi een prinses. Nog in datzelfde uur kruip ik over de grond als paard, loop ik in een ridderpak, moet ik met haar op bed springen, wordt er geschommeld, een tent gebouwd, pannenkoeken gebakken en ben ik geen dakloze meer maar gewoon papa. Het leven zoals het hoort, gerelativeerd door een vijf jarige. 's Avonds gsst de gourmetpan aan. Niet dat mijn dochter langer dan 10 minuten stil kan zitten, maar het is wel een mooie omstandigheid voor een goed gesprek met mijn ex. Je zit toch zo maar een paar uur aan tafel.

Een bijkomend voordeel van dakloos is tijd en de naaktheid ervan. Want als er niets meer is, rest uitsluitend je pure ik. Mijn ex is niet zo'n prater, meer van de one liners. Maar er volgt toch een openhartig gesprek over ontstaan, gevolg en aanverwante. We sluiten de avond af met het afbreken van de kerstboom omdat morgen de schilder komt. Ik lees mijn nog dochter nog voor uit "De Muis die de wereld schiep", zeg dat ik heel veel van haar houd zoals ik dat altijd doe en blijf doen, en geeft haar een nachtkus.

Terug op mijn slaapplek ben ik nog steeds alleen en kijk Sonny Boy op Uitzending gemist. Al met al een prima kerst.