Gesnapt met de geur van vers brood

10-01-2014 08:18

http://twitter.com/dakloosin010

Als je opnieuw moet starten met niéts meer dan wat kleding, een toilettas, één plastic bord, bestek, een paar bigbags van willekeurige supermarkten en een laptop, is het handig als je geboren bent in de jaren 70 en destijds gemotiveerd werd door ene meneer Mc Giver.

De temperatuur van mijn nieuwe woning prijkt 13 graden, de verwarming doet het niet en ik vraag me af hoe nu verder. Inmiddels ben ik er ook achter dat de berusting die ik zoek ,en niet zelden vind in de kerk, vooral te danken is aan de reguliere plebaan. Een vriendelijk ogende wel articulerende man met een voorbereid verhaal. Zijn vervanger plaats ik meer in het decor van Fawlty towers. Vandaag is het zijn beurt waardoor ik als een soort Mr. Bean uit ritme geraak en nét te laat sta, zit of kniel. Dit in tegenstelling tot de rest die door eeuwen van intensieve training de exercitie door en door kennen. Ik versta geen moer van het gemompel van die man. En van zijn bewegingen schrik ik me af en toe te pletter. Als gevolg daarvan geraken de raderen overhit en ben ik de focus volledig kwijt. Dus bij het verlaten van de kapel is er van innerlijke rust geen enkele sprake.

Na de mis heb ik een afspraak bij CVD, Het Centrum Voor Dienstverlening met diverse locaties in de stad waar vooral doorleefde types zonder tanden, en groeven van ellende in hun gezicht, rondzwermen. Ik pas helemaal niet in die setting, maar voel me nergens te goed voor en onderwerp me gewillig aan externe expertise. Het onderwerp betreft zorgtoeslag en huursubsidie waarvan ik gisteren al had aangegeven dat het ontbreken van een inschrijving tot stagnering leidt. Mijn "behandelaar" ontkent te hebben verzaakt. Zijn computer zegt anders. Er schiet me een scetch van Little Britian over een reisbureau te binnen waarin het antwoord steevast luidt "Computer says no". De telefoon biedt mogelijk uitkomst. Maar helaas is de beoogde gesprekspartner in bespreking. "Probeert u het anders over een half uur nog eens", klinkt het aan de andere kant van de lijn. In de tussentijd vist mijn behandelaar, die me op het hart drukt dat hij een zwijgplicht heeft, naar mijn TV format en na een half uur blijkt de gezochte persoon nog steeds in overleg. We maken een nieuwe afspraak en onze wegen scheiden zich. Zinloos.

De uitkering is gestort. Met het schamele restbedrag van €114,00 door aftrek van eerdere verblijfskosten, dien ik mijzelf in stand te houden tot in de eerste week van februari. En dat zonder koelkast, zonder fornuis en een vervolgafspraak in Hilversum. Alleen al daarover zou ik een TV programma kunnen schrijven. Maar hoe dan ook, ik bespeur bij het gerinkel van de tram die recht voor mijn deur stopt, en de klanken van de multiculturele samenleving, liggend op een matrasje onder een deken bij een kamertemperatuur van 11graden, een grote glimlach in mijn onderbuik. Een eigen plek is zo slecht nog niet. 's Avonds kijkend door mijn raam met Boardwalk Empire op de achtergrond, nuttigen ik een sla-pakket en zie aan beide kanten van de straat agenten druk bezig met een controle. Fietsers zonder licht worden beboet en dronken automobilisten in de boeien geslagen onder het toeziend oog van een bakker die een sigaretje rookt. De klok tikt onverstoord door en het leven volgt in net zo veel dimensies als er mensen zijn gewoon haar weg, terwijl we ons best doen het naar persoonlijke welbevinding te beinvloeden. Iets waar ik me steeds minder mee bezig houd. Ik neem het zoals het komt. Ook al valt dat soms niet mee.