De zaal biedt ruimte aan nieuw publiek

01-01-2014 06:35

   

https://twitter.com/dakloosin010

Omdat ik op oudjaarsavond al om kwart voor elf mijn ogen sloot heb ik van het grootste vuurwerk van Nederland, en de feitelijke jaarwisselingen niets meegekregen. Onrustig geslapen, vaak wakker en om half zes opgestaan. De Chinees van gisteren ligt ook niet lekker. Mijn telefoon verhult de status van mijn sociale leven. 1 sms van mijn ex, 1 gemiste oproep van mijn Antilliaanse kamergenoot en een mail van Florence Nightingale. Ik zie het maar als een schone start.

Het is een mooie ochtend, maar ik ben wel gesloopt. De straten zijn leeg als ik op weg ga naar de laatste mis rondom de Kerst. De aanwezige die elkaar het beste wensen maken me onrustig. Ik heb in mijn werkende bestaan ontelbaar veel mensen een hand gegeven en zonder enige vorm van ongemak met hen gesproken over van alles en niks. Maar buiten werk heb ik daar grote moeite mee. Ik word ongemakkelijk van Social Talk in prive situaties, net als van voorbijkomende schalen met hapjes die ik altijd standaard, waar dan ook, beleefd afsla. Maar gelukkig word ik gepasseerd. Athans bijna, want de koster komt me wél een hand geven. En dat voelt op zich best goed. Aan het eind van de mis wordt het gezelschap nadrukkelijk uitgenodigd voor dé officiële nieuwjaarsreceptie. Iets in me roept dat ik moet gaan, maar mijn lijf schreeuwt NEEEE. En wat moet ik daar? In gesprek met mensen die ik niet ken en mij de laatste tijd vaker zien? Mijn voorkomen rijmt niet helemaal met mijn status en de te verwachten vragen "Woont u in de buurt" en "wat doet u in het leven",  krijg ik niet zó maar even uitgelegd. Van die gedachte word ik helemáál onrustig. Wegwezen.

De sportschool is dicht vandaag, de stad ook. Ik wandel wat, kijk kort naar Theo Maassen, val zo nu en dan in slaap en stuur enkele tv producenten een mail waarin ik voorstel om een reeks documentaires te maken over dakloze. Ik verbleef ooit twee maanden in die van Rotterdam en heb met verbazing en fascinatie deel uitgemaakt van een groep van 40 mannen die tussen 18.00u en 07.00u werden opgesloten om met elkaar in beperkte ruimte te leven. Mijn voorkomen deed hen vermoeden dat ik een AIVD-infiltrant was waardoor ik met rust werd gelaten. Maar onderling sloegen ze elkaar de kop in, huilde in elkaars armen en deelde plukjes shag. Een vervelende maar rijke ervaring. De jaren daarop kwam ik nog wel eens enkele van hen tegen en maakte dan een praatje. Voor een groot deel van hen veranderd de wereld niet meer. Het ritme van drank, drugs en de nacht in opvang volstaat. 

Tijd om te gaan eten:   

Vandaag in 010 onder €10,- Vapiano Binnenrotte

Het moet gezegd worden; De Vapiano-motor loopt als een Zwitserse klok. Alles is ingericht op efficientie. Het heeft de schijn van ambacht. De pasta is aantrekkelijk voorverpakt en tot op de gram afgewogen. Het kookproces is getimed tot op de seconde, en de sauzen zijn zo simpel en vlak dat mijn dochter van 5 er morgen aan de slag zou kunnen. Het is net of je door de wasstraat rijdt. Bedienen moet je zelf onder het mom van "dan kun je zien dat we alles vers maken". Ammehoela.....Slimme marketingmeneer die Vapiano. En dus tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, wat tot mijn grote ergernis een half uur duurt omdat ik niet helemaal recht in lijn sta, is mijn thee koud en mijn tafel ingepikt. Maar dat neemt niet weg dat ik de diverse naadloos aansluitende processen met bewondering aanschouw. 

Prijs: 10,25 (en da's iets boven budget) voor een linguine Bolognaise en een kopje jasmijn thee

Cijfer: 7.1

Kwaliteit: Wat moet ik hier nou van zeggen? Er is niks mis met de samenvoeging van Vapianoproducten. Maar het is ronduit karakterloos. En zo smaakt het ook. De thee bestaat uit bloesem. Da's mooi.

Sfeer: Persoonlijk word ik kregel van het gekrioel van pubers en verliefde stelletjes. Maar de inrichting klopt en is mondiaal inzetbaar.

Bediening: Bij Vapiano geen stress. Dat kan ook niet, want alles is getimed. Er hoeft niet te worden nagedacht en dan is er voldoende ruimte om te glimachen. Dus ook daar niets op aan te merken.

Advies: Ik raad iedereen met Ugg's en een bontkraag aan vooral naar Vapiano te gaan. Maar wil toch iets meer karakter op je bord, goed of niet, adviseer ik gewoon de ouderwetse Italiaan. Maar misschien ben ik wel te oud of te nostalgisch voor Vapiano.     

Na de genoten maaltijd kijk ik op Uitzending gemist de film Exit. Bizar! Hoe kun je zo met mensen omgaan............