De rechtmatige opvolging

05-05-2016 14:36

Mijn dochter is zeven. Ze rijdt paard, heeft een staart en fel blauwe ogen. Ze is mijn prinses. Iets wat slungelig slordig en snel afgeleid, Precies zoals alle zeven jarige meisjes. Daarnaast verbeelt ze zich met momenten dat ze van Adel is, waarop ik mijn rol als Koning, in haar rollenspel, graag ter wille ben. Liefdevolle vaders sloven zich namelijk graag uit om prinsessen van hun dochters te maken. 

Ik was dan ook bijzonder verheugd om te vernemen dat er zich een onderscheidende kans voordeed.

Want ooit bestond het drielandenpunt in Vaals uit een vierde land. Neutraal Moresnet genaamd. 

In Moresnet, waar niemand echt heerst, gelooft men in een Verenigde Wereld. De kracht van harmonie. Geen geweld, geen geloof, geen heerschappij, paice en vree. My cup of tea. En nou wil het toeval dat mijn voorouders aldaar "van hoge adel" waren, omdat een van hen, mogelijk met een borrel op, het Officiele Volkslied schreef. In Esperanto wel te verstaan.

Dus als trotse vader maak je, of dan toch ik, gewillig gebruik van alle bruikbare overtuigende middelen die voor hande zijn, waarbij de eerlijkheid me wel gebiedt te melden dat Moresnet in 1919 in rook is opgegaan als gevolg van een zinloze oorlog. En da's ironisch, omdat het is ontstaan als gevolg van de oorlog met een klein Frans mannetje. Ik dien dus eigenlijk alle gebruikte werkwoorden in verledentijd te zetten. 

Maar ik weiger. Want in de ogen van mijn dochter lonkt de Adel.