Blokken is geen werkwoord en melk is wél gezond

07-03-2014 04:02

Naast premature steungenieter ben ik de gelukkige vader van een klein blond bijdehand meisje, die dagelijks met plezier haar leerplicht ondergaat. Ze zit in groep twee. Dat noemde men vroeger "het laatste jaar van de kleuterschool". Toen was je ook gewoon nog kleuter. Je takenpakket bestond uit stapelen, zingen, scheuren, lachen, huilen en het roepen van poep en pies. Het leven was ongecompliceerd.

Gravend in mijn eigen kleuterarchief tref ik mappen vol talentloze tekeningen, wild gekras en foto's van onschuld. In "de laatste klas van de kleuterschool" werd je toen geestelijk voorbereid op het aanstaande educatietraject. Maar bovenal mocht je nog heel even uitrazen.

Ik was dan ook verbaasd toen mijn voormalig wederhelft mij mededeelde dat ze op advies van "de kleuterjuf" een afspraak had gemaakt met een fysiotherapeut. Want onze dochter houdt haar potlood niet goed vast?! Dat doet ze namelijk net zoals ik dat doe, mijn ex dat doet en jij dat waarschijnlijk ook zal doen. Dás dus fout.....! Aldus de juf. 

Om daar nog een schepje bovenop te doen kreeg ik de resultaten van het "tien minuten gesprek" onder ogen. Daarin was een viertal velletjes voorzien van staaf en lijndiagrammen ter sprake gekomen. Gedrag, motoriek, ruimtelijk inzicht, calculatievermogen en taalvaardigheid op een wijze gepresenteerd zoals ik dat in mijn werkende bestaan bij elkaar goochelde om salesprestaties te duiden. Ze is vijf!

De laatste klas van de kleuterschool, of beter gezegd, de tweede klas, is niet meer het voorportaal tot educatie van weleer. Het is doorgefokt tot de vestibule van een stressvol bestaan. Niet vreemd dus dat 5% van alle kinderen last heeft van Attention Deficit Hyperactivity Disorder, beter bekend als ADHD. Want als de druk al zo vroeg wordt opgeschroefd, dan is het toch aller minst vreemd dat er links en rechts wat stoppen doorslaan.

Kinderen zijn in staat het leven onbevangen te genieten. Bij de meeste van ons borrelt dat verlangen ergens rond het veertigste levensjaar weer op. Dat noemen we bij vrouwen meno- en bij mannen andro- pauze. Pas dán komen we weer tot de conclusie dat al dat carriëregedoe, spullen, en invulling van verwachtingen, niets om het lijf heeft, en verlangen we weer naar het bakken van zandtaartjes. De wereld van persoonijkheidstrainingen en psychische ondersteuning tiert welig bij de gratie van hen die op middelbare leeftijd op zoek gaan naar zichzelf.

Hoe halen we het dan in ons hoofd om onze kinderen af te pakken wat we uiteindelijk allemaal ambiëren? Bij de eerste stap buiten de veilige  moederschoot, bespringen we ze als haaien, om direct met grafieken en methodieken op te slokken in onze eigen doorgeslagen prestatiemaatschappij.  

Maar niet die van mij. Want mijn prinses mag net zo lang spelen met haar blokken tot ze uiteindelijk zelf besluit dat ze wil gaan blokken. Lazer op met je potlood!

Fijne dag.