Aambeienzalf.

26-01-2014 09:01

    

De diagnose is dat ik nog maar 3 jaar te gaan heb. Daarna rest wachten op de laatste snik. Zo voelt het eigenlijk helemaal niet, maar klaarblijkelijk is er geen plek meer voor me als ik 45 bent. Dan ben je te oud voor de arbeidsmarkt. Da's best ingewikkeld als de gemiddelde levensverwachting steeds hoger wordt.

Bij de invoering van het pensioenstelsel in 1889 was de gemiddelde leeftijd alvorens het veld te ruimen 73 jaar. De pensioenleeftijd was toen vastgesteld op 70 jaar. Die daalde overigens drastisch in de jaren 60, maar dat terzijde. Je mocht dus drie jaar ongestoord genieten. Dat getal werd niet veel later naar 65 jaar bijgesteld om Geranium van uitsterven te behoeden. Geboren in 1971, wat bij mij het geval is, betekend dat ik op mijn 67 jaar met pensioen mag. Althans dat zeggen ze nú. Geraniums maken plaats voor de cactus.

Dat noemt men tegenwoordig leeftijdsdiscriminatie.

Afgelopen week dronk ik samen met een Antiliaanse vriend een kopje thee in het Doelen café en wisselde wat ditjes en datjes uit. Opgewekt meldde hij me sinds kort te participeren in een wereldwijde groepering van donkere mannen die discussieavonden organiseren voor gelijke rechten. De naam van de groepering is me even ontschoten, maar laten we zeggen Black Panthers 2.0  Hieruit ontpopte een gesprek waarbij ik tot het volgende kwam en kom. Als je jezelf neerzet volgens de beeldvorming van de massa voedt je deze louter. Steun zoeken bij "lotgenoten"om je gelijk te halen brengt geen verandering maar vergroot de kloof. 

Maar hoe ga je dan om met apengeluiden..................?

Mijn dagelijkse uurtje kerk voor een moment van rust, zelfreflectie en bezinning bracht mij, zonder al te stichtelijk te klinken, op Korinitiers 1, 10-13.17:

Weest allen eensgezind, laat er geen verdeeldheid onder u zijn: weest volkomen één van zin en één van gevoelen.   

Beinvloeding van je humeur door hen wiens inlevingsvermogen niet verder reikt dan een slechte dagelijks terugkerende soap, is begrijpelijk. Maar overstijging ervan de sleutel. Daarbij moest ik denken aan de tekst ,,Hoe ze daar zat, de tijd juist op een plaats zo fout dat het klaar was om te veranderen''  uit een gedicht over Rosa Parks die op 1 december 1955 weigerde haar plaats in de bus te vergeven.

En ook Mohandas Karamchand Gandhi en Nelson Mandela hielden hun poot stijf omdat ze groter konden denken dan de geestesdode massa. Allen ontkendende ze drastische verandering, maar moesten daarvoor wel door het stof. Volharding is een kwestie van geloof, in wat of wie dan ook! 

Dus of ik op mijn 45e afgeschreven ben voor de arbeidsmarkt maak ík zelf wel uit!

Fijne dag